Pablo Neruda rememora en Confieso que he vivido as fontes das que flúen os versos máis apaixonados da literatura española do século XX. Veinte poemas de amor y una canción desesperada é un libro de amores adolescentes, que garda entre as súas páxinas olor a mar, a choiva de atardeceres outonais, a rúas molladas de Santiago, a ventos de tempestades que sacoden un corazón enamorado de adolescente. Son versos que nos cautivan pola frescura das imaxes que expresan a hiperbólica paixón dos amores primeiros, vividos co dramatismo e grandeza pripios da xuventude. Hai nestas páxinas unha sensación de que podemos crer no poeta, de que nos fala desde a liberdade e autenticidade vital. É este ton confesional de poeta enamorado o que nos leva a considerar o poemario como exemplo de poesía vitalista, luminosa e xuvenil, que nos revela, por medio da intensidade visionaria e profunda das imaxes, a transcendencia e marabillas dun corazón entusiasta e enamorado. A pesar da melancolía e tristeza que preside o clima sentimental en moitos versos, os poemas despertan no lector o soño e ilusión de vivir, de sentir, de amar. A evocación da natureza exuberante das terras austrais, de luces e cores crepusculares, noites de luar e ceos estrelados, de forzas oceánicas e praias solitarias, son o espírito que convoca Neruda nunha especie de unión telúrica coa amada, e conforman o clima sentimental de melancolía e tristeza do poeta, mais tamén de liberdade salvaxe e plenitude erótica.
Poesía para enamorados, desesperanzados, escépticos e hedonistas, para os que son felices, para os que se senten tristes ou abandonados, para os roqueiros, rapeiros e nostáxicos, para os que soñan e saben que deixar de soñar é deixar de vivir, como sabía Álvaro Cunqueiro. ¡Cantos destes versos se cruzaron no destino de tantas parellas de amantes!
